آمایش سرزمین، نوعی برنامه‌ریزی بلندمدت است که با هدف توزیع متناسب امکانات و منابع برای سطح رفاه و کیفیت زندگی شهروندان صورت می‌گیرد و پایدارترین، منصفانه‌ترین و متناسب‌ترین چیدمان و تعامل را میان مولفه‌های مهمی‌ همچون منابع طبیعی، جمعیت و سرمایه‌های موجود ایجاد می‌کند.