ابتکار نخستین شهر خلاق اندونزی برای توسعه اقتصادی
نخستین شهر خلاق کشور اندونزی، طراحی روی پارچه را به عنوان موتور محرک اقتصاد خلاق این شهر در دستورکار خود قرار داده است.

اقتصاد خلاق: «محمد بصیر احمد سیاوی» شهردار شهر «پیکالونگان» اندونزی توانسته است طراحی روی پارچه را به عنوان ویژگی منحصر بفرد این شهر مطرح کند. یونسکو شهر پیکالونگان را به عنوان نخستین شهر خلاق اندونزی شناسایی کرده است.

با درک این واقعیت که پیکالونگان هیچ منابع طبیعی و کالایی در اختیار ندارد، شهردار این شهر که برای نخستین بار در سال 2005 میلادی به این سمت انتخاب شد، تصمیم گرفت تا صنعت نساجی، به خصوص طراحی روی پارچه را به موتور محرک توسعه اقتصادی این شهر تبدیل کند.

بصیر به این مساله اشاره کرد که تنها صنعتی که در آن دوره به اندازه کافی قدرتمند بوده، نساجی است. وی سپس یک راهبرد را طراحی کرد. وی به عنوان پسر کارآفرینان نساجی، به درستی درک کرد که چگونه صنعت نساجی را برای تولید محصولات فرهنگی، ایجاد کند. به گفته وی، طراحی روی پارچه را تنها نمی‌توان با افزایش تبلیغات انجام داد.

وی تلاش خود را از ایجاد یک پایه و اساس ساختاری به منظور تقویت صنعت طراحی پارچه آغاز کرد. وی در این باره گفت: نخستین چیز درباره علم و دانش است. طراحی روی پارچه یک میراث فرهنگی است. بنابر این تاریخ، فلسفه روش طراحی روی پارچه باید به طور گسترده‌ای نشر داده شوند.

با این نوع دیدگاه و تفکر، بصیر توانست دانش طراحی روی پارچه را به طور فراگیری در دبیرستان‌های شهر پیکالونگان رواج دهد. وی به همین کار بسنده نکرد و یکی از پایه گذاران اصلی برنامه مطالعاتی طراحی روی پارچه در دانشگاه پیکالونگان شد.

وی در این باره توضیح داد: هر کسی می‌تواند طراحی روی پارچه را از نظر مهارت و علم و دانش، مورد بررسی و تحقیق قرار دهد.

علاوه بر این، بصیر به سختی در این باره فکر کرد که چگونه یک اکوسیستمی را توسعه دهد تا از تولید طراحی روی پارچه و همچنین در معرض عموم قرار گرفتن آن حمایت کند.

پس از پایه گذاری اولیه، سپس بصیر تصمیم گرفت تا یک گام دیگر به جلو بردارد. وی از مزیت طراحی روی پارچه به عنوان یک میراث فرهنگی در سال 2007 میلادی بهره برد. علاوه بر اتاق بازرگانی اندونزی، بصیر درخواستی را نیز برای یونسکو ارسال کرد تا این سازمان بین‌المللی طراحی روی پارچه را به عنوان میراث فرهنگی اندونزی به رسمیت بشناسد.

وی در این باره گفت: من 36 نشست طی سال‌های 2007 تا 2009 برگزار کردم تا در نهایت طراحی روی پارچه میراث فرهنگی اندونزی شناخته شد.

تلاش‌های وی بی ثمر نبود. در سال 2013 میلادی صنعت نساجی 19.09 درصد تولید ناخالص داخلی منطقه را تشکیل داد و بیش از 861 موسسه در صنع طراحی پارچه فعال بودند. در همان سال بخش بازرگانی 23.52 درصد تولید ناحالص داخلی منطقه‌ای را تشکیل داد و ارزش صادرات به 25.3 میلیون دلار رسید.

 

برای دریافت آخرین مطالب و گزارشات درباره اقتصاد و صنایع خلاق ایران و جهان عضو کانال «اقتصاد خلاق» در تلگرام شوید

منبع: globalindonesianvoices.com